‘storytelling’ / mixed media op canvas (close-ups) / 2026
✿
Vandaag is er geen bloed. Vandaag eet ik mijn ontbijt en maak ik een to-dolijstje. Ik besluit dat het leven stiekem best wel mooi is, en dat is vervolgens dan ook zo. Betekenis geven doe je namelijk zelf.(…) Ik bekijk het door de gaatjes van het hek en maak mezelf wijs dat het perspectief biedt. De dag is pas net begonnen.
fragmenten uit ‘het is overal en ik zit er middenin’ / 2026
✿
zonder titel x3 / houtskool en potlood op papier / 2026
✿
‘deel i’ / mixed media op doek / 2026
✿
Ze zegt te denken het wel gehaald te hebben, maar zeker weten is iets anders natuurlijk. Onze bovenbenen raken elkaar aan. Ze draagt blauwe mascara, ikzelf stipjes onder mijn ogen die ik met eyeliner teken en dan zeg maar elke dag opnieuw. Zeg maar, echt, elke dag.
De mevrouw in de rij bij de kassa vraagt of het tattoos zijn. Haar haar is kort en grijs en soort van krullend, haar telefoonhoesje ludiek en het lettertype op haar whatsapp zó vergroot dat ik mee kan lezen. Ineens weet ik het zeker: God bestaat.
fragment uit ‘ik drink geen koemelk’ / 2026
✿
‘portret x2’ / mixed media op papier / 2026
✿
Het lijkt vervolgens wel wekenlang te duren. Ik vraag me af:
* wat de bedoeling is en hoezo dan precies;
* of ik het red om vóór sluitingstijd nog twee blikken tomaat te halen;
* waarom ik al die jaren zo moeilijk deed.
Ik kijk naar mijn handen en zeg stilletjes sorry. Denk hier aan het parallel staan met. Eigenlijk schrijf ik helemaal niet zo graag over het verdriet, en, eigenlijk ben ik helemaal niet zo verdrietig meer als op mijn drieëntwintigste. Ik groet de man op straat. (Ik ken hem niet.)
Ook vandaag eet ik mijn avondeten alleen op, ook vandaag zeg ik dankjewel.
fragment uit ‘de bloemen en iets met fictie’ / 2025
✿
‘horse toy‘ / potlood in schetsboek / 2025
✿
De jongen schuin tegenover mij aan tafel vraagt zich af of de zeeschelp op het strand zich bewust is van het feit dat het een zeeschelp is, en hoe dat dan precies in zijn werk gaat. Ik maak me vooral zorgen om de vergadering aanstaande vrijdag en luister dus maar half. Ik wil wat zeggen, maar proef bloed, dus laat ook maar.
(…)
“Mag ik me opnieuw voorstellen? En wil je dan mee naar huis? Ik ben je naam al vergeten, maar dat vind je vast niet erg toch?” Wachten op een antwoord doet ze niet. Misschien is dat waarom ik haar zo leuk vind. Misschien is het nog te vroeg om haar leuk te vinden.
fragmenten uit ‘zeeschelp, strand’ / 2025
